ترس‌ها

به نظر مدتیست که مونولوگ را از دست دادهام. خوب که نگاه میکنم، انگار هرچه سریعتر بدنبال حل مشکلم، یا شاید درستترش این است که بدنبال پاک کردن دردسر. شاید یکی از مشکلات در میل به دیده شدن ریشه دارد، و یا ارتباط. این روزها تا که حالم بد میشد به سراغ ارتباطی و یا حضور در جمعی حتی مجازی بودم تا مشکل را مرتفع کنم، اما تا به کی؟ راستش دلم هم برای غم داشتن، غمی عمیق، تنگ شده. دلم برای خودم با خودم بودن. اینکه اینجا تنها حضور من در اجتماع باشد، اینکه اینجا غر بزنم، درد بکشم، با خودم و خودم زندگی کنم...

چنگ می زند به سینهام، این بیکرانه خواهش بودن.xa0 این روزها سبکم سبکتر از همیشه، مثل سالهای دور آن وقتها که عشق برایم شکلی چنین نداشت و تمنا برای هیچ نبودن.xa0 چنگ میزند آن دم تماشا، آن خندهی محو و آ...